Enlazando co traballo da intelixencia emocional, centrámonos no que sentirían os nosos emigrantes e as súas familias cando se producía o feito da marcha e sepaparación dos seres queridos: a pena, a incerteza do destino, os temores ás perigosas viaxes de antano, o desexo de ser aceptados na terra de destino, as limitacións idiomáticas...
E todo isto provocado por unha situación inxusta en orixe: pobreza, falta de oportunidades, persecucións.
Con estes temas na nosa cabeza plantexamos unha pregunta:
COMO NOS GUSTARÍA QUE TRATASEN AOS NOSOS EMIGRANTES NOS LUGARES AOS QUE CHEGASEN ?
E confeccionamos un mural coas respostas do alumnado.
Esas respostas do, como pode apreciarse nas fotos, foron múltiples:
Que os deixen traballar.
Que os deixen vivir nunha casa.
Que non separen aos fillos dos pais.
Que lles permitan comprar cousas.
Que lles ensinen a falar o seu idioma.
Que lles expliquen como se vive alí.
Que se fagan amigos.
Que os deixen ir á escola.
Que os deixen ir a un médico.
Que lles expliquen por onde se vai aos sitios.
No hay comentarios:
Publicar un comentario