EMIGRACIÓN

Dende o Día da Paz o Centro está a traballar o tema das migracións de persoas, tema moi actual e que tivo unha enorme importancia na historia de moitas das nosas familias e de toda Galiza.

No curso de 1º de Primaria achegámonos á realidade histórica da emigración, partindo de referentes literarios e de recordos de feitos familiares coñecidos polo alumnado (emigración de avós, pais...), por diferentes motivos (busca de traballo, necesidade dunha vida mellor, persecucións por motivos ideolóxicos). E así aproximámonos á obra de Rosalía de Castro e Manuel Curros Enríquez, e a algún poema anónimo popular.

Adiós, ríos; adiós fontes; adiós, regatos pequenos; adiós, vista dos meus ollos, non sei cando nos veremos. Miña terra, miña terra, terra donde me eu criey, hortiña que quero tanto figueiriñas que prantey, prados, ríos, arboredas, pinares que move o vento, paxariños piadores, casiña do meu contento, muíño dos castañares, noites craras de luar, campaniñas trimbadoras da igrexiña do lugar, amoriñas das silveiras que eu lle daba ó meu amor, camiñiños antre o millo, ¡adiós, para sempre adiós! ¡Adiós groria! ¡adiós contento! ¡Deixo a casa onde nacín, deixo a aldea que conoço por un mundo que non vin! Deixo amigos por estraños, deixo a veiga polo mar, deixo, en fin, canto ben quero... ¡Quén pudera non deixar...! Adiós, adiós, que me vou, herbiñas do camposanto, donde meu pay se enterróu, herbiñas que biquey tanto, terriña que nos crióu. Xa se oyen lonxe, moy lonxe, as campanas do Pomar ; para min, ¡ay !, coitadiño, nunca máis han de tocar. Xa se oyen lonxe, máis lonxe... Cada balada é un dolor ; voume soyo, sin arrimo... Miña terra, ¡adiós!, ¡adiós!. ¡Adiós tamén, queridiña...! ¡Adiós por sempre quizáis...! Dígoche este adiós chorando dende a beiriña do mar. Non me olvides, queridiña, si morro de soidás... Tantas légoas mar adentro... ¡Miña casiña! ¡meu lar! Fuente: musica.com Letra añadida por sainna Amancio Prada Letra del poema "Cantiga", original de Manuel Curros Enríquez, fechado el 5 junio 1869: Cantiga No xardín unha noite sentada ó refrexo do branco luar, unha nena choraba sin trégolas os desdéns d'un ingrato galán. I a coitada entre queixas decía: "Xa no mundo non teño ninguén, vou morrer e non ven os meus ollos os olliños do meu doce ben". Os seus ecos de malenconía camiñaban nas alas do vento, i o lamento repetía: "¡Vou morrer e non ven ó meu ben!" Lonxe dela, de pé sobre a popa dun aleve negreiro vapor, emigrado, camiño de América vai o probe, infelís amador. I ó mirar as xentís anduriñas cara a terra que deixa cruzar: "Quen puidera dar volta -pensaba-, quen pudera convosco voar!..." Mais as aves i o buque fuxían sin ouír seus amargos lamentos; sólo os ventos repetían: "¡Quen puidera convosco voar!" Noites craras, de aromas e lúa, dende entón ¡qué tristeza en vós hai prós que viron chorar unha nena, prós que viron un barco marchar!... Dun amor celestial, verdadeiro, quedou sóio, de bágoas a proba, unha cova nun outeiro i un cadavre no fondo do mar.